Nawożenie mineralne
Nawozy mineralne stanowią konieczne uzupełnienie nawozów organicznych.
Aby zastosować odpowiednie dawki nawozów trzeba z jednej strony znać wymagania różnych roślin, a z drugiej strony zasobność i odczyn gleby na działce. Należy co kilka lat posyłać próbki gleby do stacji chemiczno-rolniczej, która określa zawartość w glebie fosforu, potasu i jej pH. Wapnowanie i nawozy wapniowe. Stosowanie nawozów mineralnych na działce należy zacząć od wapnowania. Wapń bowiem nie tylko stanowi jeden z głównych składników pokarmowych dla roślin, ale przede wszystkim wpływa na zmniejszenie kwasowości gleby, na poprawę jej właściwości fizycznych, chemicznych i biologicznych. Wapń utrwala strukturę gruzelkowatą gleby uzyskaną dzięki stosowaniu nawozów organicznych.
Wapń w nawozach występuje w postaci tlenku (CaO) lub w postaci węglanu (CaCO3).
Nawozy zawierające wapń w postaci tlenku działają silniej, szybciej odkwaszają glebę. Stosuje się je przeważnie na gleby cięższe, jesienią przed przekopywaniem gleby, żeby się mogły dobrze rozłożyć. Do tej grupy nawozów należy przede wszystkim wapno rolnicze palone, które zawiera 65 i 85% CaO. a ponadto wapno rolnicze mieszane i miał wapienny. Jednorazowa dawka wapna palonego nie powinna przekraczać 0,6-1 kg na 10 m2 na glebie lżejszej i l,5-2kg na 10 m2 na glebie cięższej. Jeżeli gleba jest silnie zakwaszona, należy stosować wapnowanie corocznie aż do uzyskania właściwego odczynu. Normalnie stosuje się wapnowanie co 3-4 lata.
Do nawozów wapniowych węglanowych wolniej działających, zalecanych na gleby lekkie, należy: wapniak mielony i kreda nawozowa, zawierające około 50% CaO oraz wapniak dolomitowy, margiel, wapno łąkowe, zawierające oprócz węglanu wapnia także węglan magnezu. Nawozem węglanowym jest również wapno defekacyjne. Natomiast wapno wielkopiecowe (żużel) zawiera krzemian wapnia i domieszki magnezu, żelaza, manganu, glinu.
Wapno w postaci węglanowej można zastosować nie tylko jesienią, ale również na wiosnę, jednak na pewien czas przed siewem nawozów azotowych
i fosforowych. Dawka nawozów wolno działających nie powinna przekraczać na glebie lekkiej 1-1.5 kg na 10 m2.
Przewapnowanie gleby jest niekorzystne, gdyż tworzą się wówczas nie-przyswajalne dla roślin związki fosforu, żelaza, boru, manganu.
Jeżeli zachodzi konieczność jednoczesnego zastosowania obornika i wapnowania, to należy najpierw wysiać wapno, wymieszać je z glebą grabiami, a dopiero potem rozrzucić i przekopać obornik. Nie można wysiewać wapna na rozrzucony obornik, bo zachodzą straty azotu w postaci amoniaku. Nawozy azotowe. Azot jest składnikiem pokarmowym najłatwiej wypłukiwanym z wierzchnich do głębszych warstw gleby, dlatego rośliny uprawne częściej mogą odczuwać jego brak niż brak fosforu lub potasu. Aby zapobiec stratom azotu nie stosuje się całej potrzebnej roślinie ilości tego nawozu w jednym terminie, lecz połową lub 1/3 dawki nawozi się glebę przed siewem lub sadzeniem, a resztę rozsiewa się w 2 lub 3 częściach wokół rośliny w czasie jej wzrostu.
Przy wyborze nawozu azotowego należy zwracać uwagę na jego przydatność dla danej gleby i rośliny. Na gleby kwaśne należy stosować nawozy zasadowe lub o działaniu obojętnym, takie jak mocznik, saletrzak. Na gleby o odczynie zasadowym, zwłaszcza pod rośliny wymagające lekko kwaśnego odczynu gleby (pomidor, ziemniak), odpowiedniejszym nawozem przedsiew-nym jest siarczan amonu, a do nawożenia pogłównego saletra amonowa.
Zależnie od składu chemicznego rozróżnia się następujące grupy nawozów azotowych: nawozy amonowe, nawozy saletrzano-amonowe, nawozy amidowe.
